Belgisch meisje,

Mijn kamer bestond uit een kleine ruimte wat doorging als woonkamer, een klein keukentje zonder kookgelegenheid, en een soort poort die toegang gaf tot een kelderachtige ruimte waar een tweepersoonsbed stond. Een verdieping hoger lag de keuken, die door de noodzaak van gezamenlijk gebruik, vaak een drukke maar gezellige bedoening was. Tegenover mijn kamer die pal naast de intree lag, was van een echte kelder een kamer gecre?erd, om ook voor die ruimte 350 gulden te kunnen vangen door de huisbaas. Boven mijn slaapruimte lag de kamer van een Belgisch meisje. Ik had haar sinds haar intrek nog niet gezien, maar wat andere bewoners hadden wel al over haar verteld.

In de avond, als ik eindelijk mijn hoofd ten ruste had gelegd, klonk er boven mij gedempte muziek. Te hard om in slaap te vallen, maar te zacht om te kunnen horen wat het was. De voetstappen die ik in de kamer boven mij hoorde konden mij alleen maar boeien. Na enkele weken zo elke avond in slaap te zijn gevallen, had ik te veel last gekregen van opgekropte nieuwsgierigheid. Deze had zulke enorme proporties aangenomen, dat ik het gevoel had een wandelende tijdbom te zijn. Mijn nieuwe stoute schoenen bleken een uitkomst te zijn, en op een van de vele avonden kroop ik behoedzaam en vol zelfvertrouwen de trap op. Achter de deur hoorde ik klanken van The Cure, ?Seventeen Seconds” en nog voor ik mijn hand kon terug trekken van het kloppen, gaat de deur open.

Het was voor mij liefde op het eerste gezicht, en vijf jaar lang hebben we lief en leed gedeeld onder een dak. Daarna zijn we allebei onze eigen weg weer gegaan.

Geschreven zoals ik het me het best kon herinneren.

Op 15 december 2011 weer eens met reden bij gelezen.